Zaburzenia seksualne na ogół kojarzą się z fizyczną niemożliwością podejmowania współżycia. Tymczasem często wiążą się z zaburzeniami natury psychicznej.Oziębłość płciowa należy do grupy zaburzeń popędu seksualnego. Cechuje ją: brak odczuwania satysfakcji podczas stosunku, lub zupełnym brakiem odczuwania potrzeb seksualnych.
Zjawiska te mogą być ze sobą powiązane. Jakie są powody oziębłości seksualnej? Może mieć ona źródło zarówno w psychice, jak i fizjologii. Problemy na tle somatycznym wynikają np. z stosowania leków hormonalnych (takich jak antykoncepcja czy hormonalna terapia zastępcza u kobiet), depresji, życia w ciągłym napięciu i stosowania leków antydepresyjnych, z chorób metabolicznych, naczyniowych (jak zakrzepica naczyń krwionośnych w obrębie miednicy), chorób tarczycy, stwardnienia rozsianego, a także z chorób zakaźnych czy z nadużywania alkoholi, narkotyków czy nikotyny. Hipolibidemia może być jednak również związana z zaburzeniami natury psychicznej. Uniemożliwiają one odczuwanie przyjemności ze stosunku seksualnego. Przewlekła depresja, psychozy, nerwicowe zaburzenia czy innego rodzaju dewiacje i traumy mogą prowadzić do oziębłości. Dlatego w wypadku terapii konieczna jest również ścisła współpraca z terapeutą. Oziębłość płciowa może również występować w związku z czynnikami pochodzenia zewnętrznego. Jest wtedy wynikiem nieodpowiedniego doboru partnerów seksualnych, braku odczuwania pociągu seksualnego, braku poczucia bezpieczeństwa, zmęczenia partnerem seksualnym po długoletnim trwaniu w związku itd. Oziębłość częściej dotyka kobiet – niestety – często nie wiąże się ona z niemożnością odbycia stosunku, przez co wiele pań jest skazanych na prowadzenie niesatysfakcjonującego życia płciowego. Dlatego też wizyty u seksuologa nie powinny być traktowane jako coś egzotycznego – to specjalista jak każdy inny, który może pomóc w tak istotnej sferze życia.

Udostępnij :)

Comments are closed.