Często na dźwięk słowa Kamasutra wyobrażamy sobie starożytną księgę złożoną z rysunków o treści erotycznej. Tymczasem księga ta składa się z takich rycin tylko w pewnej części.
„Kamasutra” oznacza w języku hinduskim „wprowadzenie do miłości” i taka właśnie jest zawartość tego starodawnego poradnika. Objętościowo indyjski traktat w sanskrycie obejmuje 7 głównych części (i 36 rozdziałów). Dotyczą one kolejno:
• uwag ogólnych – dotyczących sensu życia ( Wstęp);
• seksualnego zjednoczenia – a więc zagadnień związanych z pieszczotami, dotykiem, stymulacją (w tej właśnie części, „O jedności”, zawarto osławione ryciny i opisy pozycji)
• pozyskiwania żony – czyli swoistego poradnika w kwestii starania się o partnerkę („O wierności”);
• obowiązków i przywilejów żony – gdzie wyszczególnia się również ,jak wyglądać mają prawidłowe relacje męża i żony („O żonie”)
• tego, jak zachowywać się wobec innych kobiet („O żonach innych ludzi”);
• dam lekkich obyczajów („O kurtyzanach”)
• praktyk seksualnych – oraz porad, dotyczących poprawienia jakości życia seksualnego oraz zniwelowania ewentualnych problemów z „mocą seksualną” („O miłości, seksie, erotyce i intymności”);
Kamasutra najprawdopodobniej została stworzona przez hinduskiego filozofa, Watsjajana, brak jednak dokładnych danych, w którym wieku powstał traktat (między IV a VI wiekiem). Oprócz tego, że dzieło zawiera analizę współżycia seksualnego, oraz liczne wskazówki, jak doprowadzić do erotycznego spełnienia (na wiele sposobów), to jest to przede wszystkim tekst filozoficzny. Poza tym – Kamasutra stanowi ciekawe źródło historyczne, mówi o obyczajowości oraz aspektach życia społecznego ówczesnych Indii. Pierwsze wydanie tekstu w Polsce miało miejsce w 1985 roku, natomiast na świecie – przekładu z sanskrytu na język angielski dokonano już w wieku XIX.

Udostępnij :)

Comments are closed.